Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης. Με τη χρήση της αποδέχεστε αυτόματα την χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Η ιστορία της πίτσας

Δημοσιεύτηκε από Mammas Pizza 25/01/2021 0 Σχόλιο(α)

Η ιστορία της πίτσας

Η πίτσα είναι ένα φαγητό που εμφανίζεται παντού στη σύγχρονη κουλτούρα, από παιδικά πάρτι έως και  οικογενειακά  δείπνα στο σπίτι. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που δεν του αρέσει η πίτσα σε κάποια παραλλαγή , καθώς αυτό το φαγητό έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας μια ποικιλία συστατικών που θα προσελκύσουν τους ντόπιους. Για παράδειγμα, στην Κίνα, πολλοί άνθρωποι δεν τους αρέσει το τυρί και οι ντομάτες. Οπότε οι τοπικές πιτσαρίες σερβίρουν πίτσες με σάλτσα σόγιας με κοτόπουλο, καλαμπόκι, τόνο και καβούρι.

Οι άνθρωποι αγαπούν τη συνήθεια να παραγγέλνουν την πίτσα τους delivery.Αυτό, οδήγησε  στη δημιουργία και την παγκόσμια επέκταση αλυσίδων όπως η Pizza Hut, η Pizza Dominos ,η papaJohn’s, η Little Caesar's και η Marco's Pizza. Πλέον σαν καταναλωτές έχουμε αναπτύξει μια ολόκληρη κουλτούρα γύρω από την πίτσα.

Γιατί όμως η πίτσα είναι τόσο δημοφιλές φαγητό; Ποιος την εφηύρε και από πού προήλθε; Αυτό το άρθρο θα καταγράψει την ιστορία της πίτσας και το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο.

 

Οι πρόγονοι της πίτσας στον αρχαίο κόσμο

Η Focaccia, που εφευρέθηκε περίπου το 700 π.Χ. από τους αρχαίους Ετρούσκους, είναι ένας από τους προγόνους της πίτσας που τρώγεται ακόμα και σήμερα.

Οι άνθρωποι έτρωγαν focaccia, ένα  ψωμί φτιαγμένο με ελαιόλαδο, από την εποχή των αρχαίων Ετρούσκων, που ζούσαν στη βόρεια Ιταλία πριν από το σχηματισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταξύ του 8ου και του 3ου αιώνα π.Χ. Μερικές φορές Η focaccia γαρνιριζόταν με τυριά, κρεμμύδια, σκόρδο και  χοιρινό.

Οι στρατιώτες που υπηρετούσαν στο στρατό του Δαρείου Α ', βασιλιά της αρχαίας Περσίας που κυβέρνησε τον 6ο αιώνα π.Χ.  έψηναν ψωμί  με τυρί όταν σταματούσαν για μεσημεριανό γεύμα.

Οι Αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν ένα έδεσμα με την ονομασία πλακούντας. Ήταν μια ζύμη την οποία άνοιγαν σε λεπτά στρόγγυλα φύλλα και  τα έψηναν μαζί με βότανα, κρεμμύδι, τυρί και σκόρδο. Την ίδια ζύμη την χρησιμοποιούσαν επίσης  και για τη Παρασκευή ενός γλυκίσματος του οποίου τα βασικά υλικά αναφέρεται ότι είναι το μέλι και το μαλακό τυρί.

Το Pinsa, ένα φαγητό που δημιουργήθηκε στα αρχαία ρωμαϊκά χρόνια, είναι ίσως ο πιο κοντινός πρόγονος  της πίτσας. Οι άνθρωποι ζύμωναν ένα μείγμα νερού, αλευριού, κριθαριού και βρώμης  το οποία έπλαθαν σε μια επίπεδη ζύμη και κατόπιν την  έψηναν επάνω σε μια καυτή πέτρα. Το σχήμα της αντί για στρογγυλό ήταν ωοειδείς, αλλά γαρνιριζόταν  με παρόμοια υλικά όπως αυτά της  πίτσας.

 

 

 

 

H Iιταλική πίτσα

Η εφεύρεση της σύγχρονης πίτσας ενισχύθηκε από την εισαγωγή ντομάτας από την Αμερική στην Ευρώπη τον 16ο αιώνα, περίπου το έτος 1522. Αρχικά, οι Ευρωπαίοι ήταν επιφυλακτικοί στο να τη προσθέσουν στη διατροφή τους αλλά στα τέλη του 18ου αιώνα, στη Νάπολη της Ιταλίας άρχισαν οι άνθρωποι να προσθέτουν τη ντομάτα στη διατροφή τους. Οι ντομάτες ήταν φθηνές και εύκολες στην Παρασκευή τους, έτσι η μοντέρνα πίτσα εφευρέθηκε ως τρόπος για να ταΐσει τους φτωχούς. Η είδηση για το πόσο νόστιμη ήταν η πίτσα  εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν  οι τουρίστες να συρρέουν στις φτωχές περιοχές της Νάπολης για να δοκιμάσουν τις παραλλαγές  αυτού του εδέσματος  που είχε αναπτυχθεί εκεί.

Μια από τις πιο γνωστές παραλλαγές   ήταν η πίτσα μαρίναρα. Παρασκευαζόταν με  διάφορα θαλασσινά, ντομάτα, σκόρδο, ρίγανη και έξτρα παρθένο ελαιόλαδο. Αυτή η  πίτσα ονομάστηκε έτσι από  τους ψαράδες που αλίευαν  στον κόλπο της Νάπολης.

Η πιο δημοφιλής  παραλλαγή  πίτσας στην Ιταλία είναι η πίτσα Μαργαρίτα.
O εφευρέτης της πίτσας Μαργαρίτα, με τα πράσινα φύλλα βασιλικού, το λευκό τυρί μοτσαρέλα και τα γευστικά κόκκινα ντοματίνια και παράλληλα ο ιδρυτής της "Pizzeria di Pietro", η οποία ιδρύθηκε το 1880, είναι ο Raffaele Esposito.
Η  "Pizzeria di Pietro" έγινε πολύ δημοφιλής και ευρέως γνωστή πιτσαρία το 1889 όταν ο Raffaele κλήθηκε να παρασκευάσει πίτσες σε διάφορες παραλλαγές για τον βασιλιά και τη βασίλισσα της Ιταλίας, Umberto I και Margherita of Savoy. Η βασίλισσα Μαργαρίτα λάτρεψε την πίτσα, τα χρώματα της οποίας ήταν όμοια με τα χρώματα της ιταλικής σημαίας. Έτσι η πίτσα ονομάστηκε Μαργαρίτα προς τιμήν της.

Μέχρι τον 19ο αιώνα, η πίτσα πωλούνταν ευρέως στους δρόμους της Νάπολης και οι άνθρωποι έτρωγαν πίτσα για όλα τα γεύματα, ακόμη και για το πρωινό. Οι πιτσαρίες έγιναν κέντρα κοινωνικοποίησης, όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να συναντηθούν για φαγητό, ποτό και ομιλία, όπως τα μπαρ. Καθώς  μεγάλωνε η μαγειρική παράδοση γύρω από την πίτσα, όλο και περισσότερες  γαρνιτούρες προστέθηκαν. Η πίτσα έγινε μια από τις απόλυτες εκφράσεις της δημιουργικότητας ενός σεφ: εντελώς προσαρμόσιμη και ικανή να υποστηρίζει οποιοδήποτε προφίλ γεύσης.

Η Πίτσα εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο

Η εξάπλωση της πίτσας σε όλο τον κόσμο οφείλετε κυρίως σε δύο πράγματα:
την ιταλική μετανάστευση και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σε μέρη όπως η Βοστώνη και η Νέα Υόρκη στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Ιταλοί μετανάστες  παρασκεύαζαν και έψηναν πίτσες τις οποίες πουλούσαν στο δρόμο στους περαστικούς. Κατόπιν άρχισε να υπάρχει ζήτηση κι έτσι οι ιδιοκτήτες εστιατορίων άρχισαν να προσλαμβάνουν αυτούς τους πωλητές του δρόμου για να φτιάξουν πίτσες όλων των προτιμήσεων στους πελάτες τους.

Οι πιτσαρίες ήταν δημοφιλείς σε περιοχές με πολλούς Ιταλούς, αλλά χρειάστηκε ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος για να καταλάβουν κι άλλες χώρες πόσο υπέροχη είναι η πίτσα. Στρατιώτες που ήταν με το  μέρος  της ιταλικής εκστρατείας, δοκίμασαν το τοπικό φαγητό, το λάτρεψαν και το έφεραν σπίτι. Τραγούδια γράφτηκαν για τη πίτσα και εμφανίστηκε και σε κινούμενα σχέδια όπως το ποπάυ. Με την εξάπλωση της πίτσας, ακολούθησαν  νέες τάσεις όπως η πίτσα ταψιού  η οποία αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο για τις  αλυσίδες  εστιατορίων pizza delivery.

Σε πολλές χώρες, η πίτσα σερβίρεται με υλικά που είναι δημοφιλή στους ντόπιους. Στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί η Ελληνική πίτσα της οποίας τα υλικά είναι μεσογειακά όπως η ντομάτα η φέτα η πιπεριά τα μανιτάρια το κρεμμύδι και οι ελιές . Στην Ισλανδία, οι μπανάνες προστίθενται στην πίτσα  για να φτιάξουν μια ισλανδική πίτσα και στην Κορέα το bulgogi  χρησιμοποιείται συχνά στη θέση του  πεπερόνι. Στην Ιαπωνία, η  πίτσα παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας και  Mochi αντί για αλεύρι  και αν παραγγείλετε πίτσα στην Ινδία, πιθανότατα θα σας δώσουν πακέτα μπαχαρικών αντί για τυρί παρμεζάνας. Μέρη με μεγάλους εβραϊκούς πληθυσμούς θα κάνουν πίτσα kosher, και παρομοίως οι τεχνίτες  πίτσας σε περιοχές με μεγάλο πληθυσμό για χορτοφάγους μπορούν να προσφέρουν πίτσες φτιαγμένες με απομίμηση κρέατος. Η διάδοση της πίτσας σε όλο τον κόσμο έχει οδηγήσει σε πολλές ενδιαφέρουσες παραλλαγές της και επέτρεψε σε δισεκατομμύρια ανθρώπους να απολαύσουν αυτό το υπέροχο φαγητό.

BY MELISSA CLASON

Mochi: https://g.co/kgs/fCfBmG

Bulgogi: https://g.co/kgs/FLQCaq

Kosher: https://g.co/kgs/AuZdkX

Pinsa :  https://esquire.com.gr/geysi/fagito/8138/irthe-i-ora-na-milisoume-gia-tin-pinsa

Πλακούντας:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82_(%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CF%8C)

Raffaele Esposito: https://it.wikipedia.org/wiki/Raffaele_Esposito_(pizzaiolo)

Focaccia: https://g.co/kgs/CQgxAv

Πηγή: https://delishably.com/pizza/The-History-of-Pizza

Αφήστε ένα σχόλιο